‘Ik hoorde je stem, toen werd het zwart en nu zie ik je weer’

In januari ben ik bij het St. Antonius Ziekenhuis begonnen met de opleiding tot medewerker interventiecardiologie. Hiervoor volgde ik de hbo-opleiding Medisch Hulpverlener en werkte ik op de Hartbewaking (CCU) en de verpleegafdeling Longgeneeskunde van het Meander Medisch Centrum.

De cardiologie heeft me altijd al getrokken, vooral vanwege de acute zorg. Ik was toe aan een nieuwe uitdaging, maar wilde graag binnen dit vakgebied blijven. Toen kwam de interventiecardiologie op mijn pad. Ik koos bewust voor het St. Antonius, omdat in dit grote Hartcentrum veel verschillende interventies plaatsvinden. Daardoor kan ik blijven leren en mezelf verder uitdagen.

Van röntgenbeelden tot geavanceerde behandeltechnieken

Techniek speelt een grote rol in mijn werk op het Cathlab. Als medewerker interventiecardiologie bedien ik onder meer de röntgenapparatuur waarmee we de bloedvaten zichtbaar maken. Met contrastvloeistof en röntgenbeelden kan de cardioloog vernauwingen opsporen. Soms gebruiken we ook een soort echo in het bloedvat zelf om de binnenkant beter te beoordelen. Voor de behandeling zijn er verschillende technieken, bijvoorbeeld om kalk in de kransslagaders te breken. Als de bloedsomloop van een patiënt extra ondersteuning nodig heeft, kunnen we apparatuur zoals een IABP of Impella inzetten.

Wat ik interessant vind, is dat je niet alleen met de apparatuur moet kunnen werken, maar ook moet begrijpen wat je ziet en wat dat betekent voor je patiënt. Je klinische blik is belangrijk. We bewaken de vitale gegevens en moeten veranderingen in bijvoorbeeld de bloeddruk of hartslag herkennen en interpreteren. Als het nodig is, moeten we snel handelen.

Voordat ik op deze afdeling begon, zou ik mezelf niet als een technisch persoon omschrijven. In de praktijk heb ik gemerkt hoeveel je kunt leren en hoe je vanzelf steeds meer met de techniek vertrouwd raakt. Juist de combinatie van techniek, acute zorg en patiëntencontact maakt dit werk voor mij zo interessant.

Met de defibrillator geef ik mevrouw een shock

Er zijn verschillende situaties die mij bijblijven. Wat het werk op het Cathlab bijzonder maakt, is hoe snel een situatie kan omslaan. Een patiënt kan stabiel binnenkomen en plotseling in een reanimatiesituatie belanden. Maar het tegenovergestelde gebeurt ook: iemand die heel slecht binnenkomt, kan na een succesvolle behandeling weer pratend en lachend van tafel gaan.

Een situatie die mij in het bijzonder is bijgebleven, is die van een vrouw met een acuut hartinfarct. Tijdens de behandeling kreeg ze een levensbedreigende hartritmestoornis. Ik gaf mevrouw met de defibrillator een shock, waarna ze direct weer bijkwam. Het eerste wat ze zei, was: ‘Ik hoorde je stem, toen werd het zwart en nu zie ik je weer. Wat fijn!’ Ik zag de opluchting in haar ogen, hoewel ze niet helemaal besefte wat er was gebeurd.

Dat moment maakte veel indruk op me. Het liet zien hoe belangrijk het is om alert te blijven en snel te handelen, maar ook hoe ingrijpend zo'n gebeurtenis voor een patiënt is. Ook de momenten waarop patiënten me achteraf bedanken, zijn waardevol. Door tijdens een spannende procedure uit te leggen wat er gebeurt en iemand gerust te stellen, kun je veel betekenen. Vooraf was ik bang dat ik het patiëntencontact van de verpleegafdeling zou missen, maar juist op het Cathlab heb je tijdens een ingrijpend moment in iemands leven heel intensief contact en kun je echt iets voor iemand betekenen.

Veel meer dan assisteren

Wat mijn werk zo leuk maakt, is de combinatie van acute zorg, cardiologie, techniek en patiëntencontact. Je moet alert blijven en snel kunnen schakelen, want de situatie van een patiënt kan zomaar veranderen. Dan moet je op elkaar kunnen vertrouwen en als team goed samenwerken. Ook blijf ik mezelf ontwikkelen. We voeren verschillende interventies uit en de technieken blijven veranderen. Er valt dus altijd iets nieuws te leren en dat houdt mijn werk uitdagend.

Soms denken mensen dat we vooral de assistent van de cardioloog zijn en materialen aangeven, maar ons werk gaat veel verder. We denken actief mee tijdens procedures en houden de vitale gegevens van de patiënt nauwlettend in de gaten. We moeten begrijpen wat er tijdens een interventie gebeurt en herkennen wanneer de situatie verandert, bijvoorbeeld bij een dalende bloeddruk of hartslag. Als het nodig is, ondernemen we actie, stellen we een behandeling voor zoals het toedienen van medicatie of wijzen we de cardioloog op een mogelijke complicatie. Je werkt echt samen als team en draagt zelf bij aan belangrijke beslissingen.

Gun jezelf wat tijd om te groeien in je werk

In het begin vond ik het spannend om in acute situaties mijn stem te laten horen. Inmiddels merk ik hoe belangrijk het is om alert te zijn en je uit te spreken als je iets ziet. Mijn advies aan nieuwe collega's? Geef jezelf de tijd om te leren. Er gebeurt veel en een situatie kan ineens veranderen. Dat kan in het begin overweldigend zijn, maar in de praktijk leer je ontzettend veel en snel. Je groeit in het werk en leert wanneer je moet handelen en hoe je voor je patiënt opkomt.