.png)
Mijn naam is Shanou Renfurm, 26 jaar, en als je me vroeger had verteld dat ik ooit onderzoek zou doen naar het verbeteren van zorgprocessen, had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Leren ging me als kind namelijk helemaal niet makkelijk af. Rekenen, lezen, het kostte me veel moeite. Pas later ontdekte ik dat ik dyslexie én dyscalculie had. Tegen die tijd had ik al flink wat faalangst opgebouwd.
Gelukkig had ik een geweldige moeder die voor mij een grote steun was. Ze hielp me ontdekken wat voor mij wél werkte: duidelijke structuur, op een iets lager niveau beginnen en zo succeservaringen opbouwen. Dat werkte en ik kreeg er plezier in. Elke stap vooruit gaf me een enorme kick. Daarmee groeide ook mijn droom: verpleegkundige worden.
Mijn zoektocht naar verdieping
Tijdens mijn mbo-v merkte ik al snel dat het leren makkelijker ging. Mijn uitdaging vond ik vooral in de stages. Vooral mijn ziekenhuisstage bij de Cardio-thoracale Chirurgie (CTC) was ontzettend uitdagend. Zoveel ziektebeelden, medicijnen, nieuwe handelingen, dat trok me enorm. Ik kon mijn opleiding een half jaar versnellen, iets wat ik van A tot Z zelf regelde. Net als mijn vierdejaars stage bij de afdeling Maag-Darm-Lever (A3).
Na mijn diplomering koos ik voor de oncologie. Het was mijn eerste kennismaking met palliatieve zorg, een waardevolle aanvulling na vooral acute en beschouwende stages. Ik leerde omgaan met slechtnieuwsgesprekken en volgde veel intervisies over hoe je die gesprekken voert met patiënten.
Toen begon het weer te kriebelen: wat kan ik nog meer? De hbo-v opleiding bood precies de verdieping die ik zocht. Ik leerde naar problemen op de afdeling kijken, erover nadenken en verbeteringen voorstellen. Dat vond ik geweldig. En precies toen ik dacht dat ik mijn plek had gevonden, werd een dierbare ziek en opgenomen op de afdeling oncologie. Dat werd te persoonlijk. Ik koos ervoor om verder te gaan bij de CTC, waar ik mijn opleiding weer met volle energie kon oppakken.
Onderzoeken geeft mij energie
Ik schreef mijn scriptie over ‘de barrières die verpleegkundigen ervaren bij het bieden van psychosociale zorg’. Daarvoor keek ik naar het hele zorgpad van opname tot maatschappelijk werk. Ik interviewde verpleegkundigen en onderzocht wat goed werkte en wat beter kon. De psychosociale belasting van patiënten na een hartoperatie is groot. Ik sprak een psychotherapeut die me vertelde dat emoties en stressreacties na een bypassoperatie heel normaal zijn. Binnen de hele keten onderzocht ik hoe we als verpleegkundigen dat proces konden verbeteren. Het onderwerp raakte me diep.
Tijdens mijn scriptie besloot ik dat verder wilde studeren. Om een master te kunnen starten moest ik eerst een premaster doen om mijn academische vaardigheden verder te ontwikkelen. Ik volgde een spoedcursus wiskunde-C in zes weken. Ik ging ervoor: avonddiensten ruilen, overdag studeren, scriptie afronden, het was intens, maar ik heb het gehaald. En ik ontdekte hoe leuk het is om met andere zorgprofessionals te leren, denken en onderzoeken om de zorg te verbeteren.
Grenzen verleggen en groots dromen
Nu zit ik midden in mijn master verplegingswetenschappen en doe ik een bestuursjaar bij de studievereniging. En ja, ik blijf mijn grenzen verleggen en heb nóg een grote droom: ik wil promoveren. Eerst mijn master afmaken, daarna een wereldreis maken en vervolgens de stap naar een PhD zetten.
Tegelijkertijd bewaak ik mijn balans. Studeren is mijn passie, maar niet mijn identiteit. Ik plan mijn tijd strak, maar zorg dat er altijd ruimte blijft voor familie, vrienden, koken, wandelen, sporten. Dingen waar ik ook heel blij van word. Mijn Surinaamse achtergrond speelt daarin ook een rol, samen eten en genieten is voor mij een belangrijk deel van het leven.
Als ik iets heb geleerd, is het dit: wanneer je in jezelf gelooft, én mensen om je heen hebt die dat ook doen, kun je groeien op manieren die je nooit had verwacht. Mijn pad begon moeizaam op de basisschool, maar bracht me uiteindelijk precies daar waar ik wil zijn: in een vak waarin ik blijf leren, blijf onderzoeken en blijf bouwen aan betere zorg. En dat is precies waarom ik zo graag in het Antonius werk: hier kun je je ambities waarmaken!
Auteur: Shanou
