Ben en Olga, medisch technici beeldvormende techniek in het St. Antonius Ziekenhuis
Wat gebeurt er achter de kappen van een CT-scanner? En wie zoekt uit wat er misgaat als een scan plotseling vastloopt? Ben en Olga kennen die wereld van binnenuit. Als medisch technici binnen de beeldvormende techniek zorgen ze dat collega’s bij Radiologie en Nucleaire Geneeskunde op hun apparatuur kunnen vertrouwen. Ben werkt sinds 2006 in het Antonius. Olga kwam in 2010 rechtstreeks vanuit haar studie bij het team. Inmiddels werken ze zo’n zestien jaar samen. “De een bedenkt het, de ander bouwt het. We weten precies wat we aan elkaar hebben.”
Achter een scan zit een hele wereld
Als iemand met een technische of IT-achtergrond met ons meeloopt, laten we graag de systemen bij Radiologie en Nucleaire Geneeskunde zien. Maar zo’n rondleiding gaat net zo goed over de mensen met wie we werken. We hebben contact met laboranten, verpleegkundigen, IT-collega’s en bijvoorbeeld de centrale sterilisatieafdeling.
Een onderzoek dat eenvoudig lijkt, is vaak afhankelijk van meerdere afdelingen en systemen. Neem een röntgenbeeld: vanaf het maken van de opname tot het moment waarop een arts die kan beoordelen, legt dat beeld een hele weg af. Daar komen apparatuur, IT en het werk van verschillende collega’s samen.
Om dat goed te laten verlopen, moet je begrijpen wat de ander nodig heeft. Je schakelt voortdurend tussen techniek en zorg. En is er tijdens zo’n rondleiding toevallig een storing? Dan pakken we die er praktisch bij. Schroevendraaier erbij, systeem open. Soms staat een IT-collega dan voor het eerst samen met ons aan de binnenkant van zo’n apparaat te werken.
‘Pas zonder de kappen zag ik wat er allemaal gebeurde’
Ben: “De eerste keer dat ik een CT-scanner echt in werking zag, was tijdens een reparatie door een externe firma. Met de kappen dicht lijkt er in die grote kast niet zoveel te gebeuren. Maar zodra ze eraf gaan, zie je hoeveel techniek nodig is om de binnenkant van een mens in beeld te brengen.
Er zitten onderdelen in die je niet in je eentje kunt tillen en die met hoge snelheid om de patiënt heen draaien. Aan de ene kant wordt straling opgewekt, aan de andere kant wordt die opgevangen en verwerkt tot een beeld. Die combinatie van snelheid en precisie maakte enorm veel indruk op me. Daar wilde ik onderdeel van zijn.
Nog steeds vind ik die afwisseling mooi. De techniek blijft zich ontwikkelen en mijn werk is een schakel in het geheel waarmee we patiënten helpen.”
Puzzelen terwijl de klok doortikt
Olga: “Tijdens mijn sollicitatierondje werd bij Nucleaire Geneeskunde net een nieuwe gammacamera geïnstalleerd. Dat apparaat trok meteen mijn aandacht. Ik wilde begrijpen hoe het werkte en leren hoe ik de afdeling kon helpen als er iets misging.
Van storingen oplossen krijg ik nog steeds energie. Zo liep er een keer een PET/CT-scan vast. Bij zo’n onderzoek speelt tijd een belangrijke rol: de radioactiviteit van de toegediende stof neemt af. Als het te lang duurt, kan het onderzoek niet meer worden afgerond zoals bedoeld.
Maar waar begin je bij zo’n complex systeem? Met de ingebouwde hulpmiddelen om storingen op te sporen, ontdekte ik dat het probleem bij een reconstructieserver zat: een computer die de meetgegevens verwerkt tot beelden. Een snelle reset bleek de oplossing. De scan kon verder en de afdeling hoefde geen patiënten naar huis te sturen. Dat geeft voldoening. Je merkt meteen wat jouw oplossing voor anderen betekent.”
Meedenken voordat de apparatuur er staat
Ons werk gaat veel verder dan repareren. We zijn ook betrokken bij de keuze en aanschaf van nieuwe apparatuur. Zo hebben we meegewerkt aan trajecten voor onder andere een PET/CT en verschillende CT-scanners.
In zo’n projectteam brengt iedereen zijn eigen specialisme mee. Vanuit de medische techniek kijken we kritisch naar de praktische uitvoering en adviseren we over wat nodig is om de apparatuur goed in gebruik te nemen. Ook het ondersteunen van gebruikers hoort bij ons werk.
Daarbij weten we inmiddels precies wat we aan elkaar hebben. De een bedenkt het, de ander bouwt het. Veel gaat na al die jaren bijna vanzelf: we pakken het werk op zonder elkaar in de weg te zitten. We versterken elkaar. Die collegialiteit maakt dat we hier al zo lang met plezier werken.
Je hoeft niet alles al te kunnen
Olga: “Wat ik ook mooi vind, is dat binnen onze afdeling steeds meer vrouwen in technische functies werken. Het beeld dat techniek vooral mannenwerk is, herken ik hier steeds minder.”
Aan toekomstige collega’s geven ze allebei hetzelfde advies mee: “Gun jezelf tijd om te groeien. Medische techniek heeft veel kanten en raakt steeds meer verweven met ICT. Niemand verwacht dat je meteen alles beheerst.
Nieuwsgierig zijn en willen leren zijn belangrijk. Je kunt terugvallen op de kennis van je collega’s en bouwt zelf steeds meer ervaring op. Juist die combinatie van techniek, samenwerken en iets betekenen voor patiënten maakt dit werk voor ons zo interessant.”