‘Je bent niet alleen met techniek bezig, maar ook met wat een behandeling met iemand doet’

Debra is werkzaam als dialyseverpleegkundige in het St. Antonius Ziekenhuis.

Debra begon haar loopbaan in het St. Antonius, maar maakte daarna verschillende stappen buiten het ziekenhuis. Toen ze na het krijgen van kinderen op zoek was naar meer regelmaat, kwam de dialyse op haar pad. “Ik wist eigenlijk nog weinig van dialyse, maar het sprak me aan, ook vanwege de combinatie van zorg én techniek. Ik ben teruggegaan naar het Antonius en gestart met de opleiding tot dialyseverpleegkundige. Inmiddels werk ik hier met veel plezier.”

Mijn werk is zoveel meer dan een machine bedienen

Techniek is een belangrijk onderdeel van haar werk. Dagelijks werkt Debra met dialyseapparatuur die ervoor zorgt dat patiënten hun behandeling kunnen krijgen. Maar alleen weten hoe een machine werkt, is niet genoeg. “Je moet ook kunnen beredeneren wat er gebeurt. Als er iets verandert bij een patiënt, moet je begrijpen wat dat betekent en daar de behandeling op kunnen aanpassen.”

Naast de dialysemachines werkt Debra met verschillende andere medische apparaten, zoals echoapparatuur en infuuspompen. Om ervoor te zorgen dat iedereen hier goed en veilig mee kan werken, wordt de kennis en vaardigheid regelmatig getoetst. Bij technische problemen kan het team bovendien rekenen op een eigen technische dienst binnen de dialyse. Zij onderhouden en repareren de machines en helpen bij storingen die verpleegkundigen niet zelf kunnen oplossen.

Juist de combinatie van verschillende kanten van het vak maakt het werk voor Debra interessant. De ene dag houdt ze zich bezig met een probleem met de vaattoegang van een patiënt. Een andere dag vraagt een technische storing haar aandacht. En soms ligt de nadruk vooral op het gesprek met een patiënt. “Dat maakt het werk voor mij zo leuk. Je bent bezig met techniek en verpleegkundige zorg, maar ook met de mens achter de behandeling.”

Dialyse is een levensverlengende behandeling. Tegelijkertijd komt er een moment waarop een patiënt de behandeling lichamelijk of geestelijk niet meer kan verdragen. Dan kan palliatieve zorg in beeld komen. Debra bespreekt samen met de patiënt en familie wat belangrijk is en welke keuzes passen bij de situatie. Daarbij werkt ze nauw samen met het multidisciplinaire team.

Ook het opleiden van nieuwe dialyseverpleegkundigen hoort bij haar werk. Zo blijft ze zichzelf ontwikkelen én draagt ze haar kennis over aan collega's die het vak nog aan het leren zijn.

Een gesprek dat haar bijbleef

Soms merk je pas achteraf hoeveel je voor iemand hebt kunnen betekenen.

“Ik begeleidde een dialysepatiënt die jarenlang voor haar zieke echtgenoot had gezorgd en zichzelf daarbij volledig had weggecijferd. Toen ze zich zelf niet goed voelde, bleek ze uitgezaaide longkanker te hebben. Met haar heb ik in die periode veel gesprekken gehad. Niet alleen over haar behandeling, maar ook over wat er allemaal op haar afkwam.”

Na het overlijden van de patiënt kwam haar familie naar de afdeling. Ze zochten Debra op om haar persoonlijk te bedanken. De gesprekken die ze met de patiënt had gevoerd, hadden haar volgens de familie geholpen om door deze moeilijke periode heen te komen. “Dat was voor mij echt een realisatiemoment. Je bent als verpleegkundige natuurlijk bezig met de zorg die op dat moment nodig is. Maar toen werd weer heel duidelijk dat wat je doet ook veel kan betekenen voor iemand persoonlijk.”

Juist de veelzijdigheid maakt dialyse zo interessant

Dialyse is volgens Debra nog altijd een relatief onbekend onderdeel van het ziekenhuis. En juist daarom zou ze verpleegkundigen die nieuwsgierig zijn willen uitnodigen om eens te komen kijken. 

“Kom gewoon eens een dagje meelopen bij de dialyse. Het is misschien niet de eerste afdeling waar je aan denkt, maar het is echt een heel veelzijdige plek. Je werkt met techniek, verleent verpleegkundige zorg en psychosociale begeleiding. Juist die combinatie maakt het voor mij zo'n mooi vak.”